Lovification

Ik ben geen taalpurist, of spellingkenner, of vakidioot, je zal me nooit betrappen op uitspraken als ‘oh dat bijvoeglijk naamwoord kan je alleen als attributief gebruiken’. Ja, ik maak van schrijven mijn beroep, maar niet van kommaneuken, no thanks.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen de puntjes op de i plaatsers, juist is juist. Maar, er is ook nog zoiets als de flow van een tekst, het gevoel dat je krijgt bij een tekst. En soms gaat die verloren wanneer je tekst langs een té enthousiaste eindredacteur passeert. Bummer.

Ik ben ook grote voorstander van nieuwe woorden. Wanneer er voor iets geen beschrijving bestaat, vind dan gewoon een benaming uit. Why not?

Zo is er het woord  fokkie, bedacht door Duval Guillaume (niet de ridder, maar het reclamebureau), dat de Van Dale heeft gehaald. En mijn grote voorbeeld, D. Coupland, heeft een patent op nieuwe woorden, hell, hij heeft zelfs een nieuwewoordenboek geschreven.

En ik doe het ook al jaren. Ik heb enkele jaren geleden als kerstgeschenk een ‘lovification’-pakket gegeven aan een pas getrouwd koppel. In dat pakket zaten allerlei onnozele spullen, om hun liefde te boosten. Wij doen het ook, wij lovificeren ‘s avonds, of wanneer we een mailtje naar elkaar sturen met een kusje onderaan ofzo. Ooh cute. (Ik zal het niet meer doen, dat kusje onderaan, want het is heel onnozel, vooral nu ik het hier zo geschreven zie.)

Dan. De Barbeleficator helpt je bij al je praktische problemen. Barbele is een fixer, iemand voor wie geen problemen bestaan, alleen maar oplossingen. Kruip in haar huid en los al je problemen op. Barbeleficator.

Een umptsiepumtsie is een woord waar je niet kan opkomen. Ik zou het duizend keer zeggen, of umptsiepumtsie. Geef mij maar dat laatste, is sneller uitgesproken = meer tijd om te denken.

Umptsiepumtsie, er waren er nog. Ah knut. Dat was een term die we gebruikten om elkaar te liefkozen, of zoiets, ter vervanging van het obligate kruisje. Tot ik erachter kwam dat Knut Hamsun, een schrijver waarvan ik enkele boeken had geërfd en die in mijn slaapkamer stonden, behoorlijk fout was. (Die boeken hadden mooie, romantische kaften though) Dus klonk dat lieve woordje niet zo lief meer. En zo werd knut afgeschreven. Nu gebruik ik het soms nog, als vloekwoord. Kan ook.

Dus dat is alweer een fijne feature van een nieuw woord, ze kunnen van betekenis veranderen. En geen haan die daarnaar kraait.