Mal de coeur

Brussèl. Ik herontdek de stad en ik schrik. In de jaren dat we in Antwerpen woonden, heb ik er af en toe gewerkt, maar nu was het alweer zes jaar geleden dat ik er nog regelmatig kwam. En tot mijn grote grote spijt moet ik vaststellen dat wat je leest in de gazettekes waar is. De stad verloedert. De ziel gaat eruit.

In de lange gang tussen het Centraal Station en het metrostation zitten elke dag tientallen bedelaars: de anciens, en wat hartverscheurend is, jonge moeders met kleine kinderen. Regelmatig spuwt de metro honderden pendelaars, die met blik op oneindig door de gang razen, soms de bedelaars haast omverlopend.

Wat een verschil met de hippe café’s,  waar de frisse jongens en meisjes ‘opgaan’ in de authentieke sfeer van Brussel, en de stad beschouwen als hun stad. Mijn stad schone stad?