Copain copine

We hebben al een tijdje een nieuwe huisgenoot. Zo rond nieuwjaar heeft hij zich voor het eerst tussen ons in genesteld op de zetel. Gezellig, met een tas thee wat bijpraten, over ditjes en datjes, koetjes en kalfjes. Af en toe het serieuzere werk, zoals dat hoort in een echte relatie.

Soms toont ze haar vrouwelijke kant, is ze kattig. Ik heb er dan geen probleem mee ze te dulden. Want het gaat altijd over, die buien.

Ik moet wel eerlijk toegeven, hij/zij is een vriend van Lolliepop, en je weet hoe dat gaat met vrienden van je lief. Je moet ze erbij nemen, of je ze nu leuk vindt of niet. Tot nu toe, is hij wel een toffe peer, die Duval Guillaume. Laat ik het zo stellen dat het erger kon.

Binnenkort vertrek ik alleen (enfin alleen, met een vriendin en haar klein grut) op vakantie met de kids, en ik ben blij dat Lolliepop in goed gezelschap zal zijn, thuis. Onze huisgenoot zal hem wel bezighouden.

Geradbraakt

Wat is er toch aan de hand? Arnt, zoon van bijna zes, heeft al weken nachtmerries. Hij wordt ’s nachts wakker en roept de boel bijeen. Met als gevolg dat onze nachtrust al weken verstoord wordt.

En nu ben ik moe. Moe. Moe. Moe. Ik moet moeite doen om niet achter het stuur in slaap te vallen. Wanneer ik na de lunch even met de kinderen in de zetel chill val ik steevast in slaap. Je kan er op rekenen, tijdens mijn dutje wordt er niet stilgezeten. De hond is ontsnapt, er zit nagellak op de kast en stickers zijn met lijm op de ramen vastgeplakt.

Ik moet er iets aan doen. Ik kan het kind toch moeilijk een slaapmiddel geven. Met het risico dat Lolliepop mij vierkant zal uitlachen, ga ik de alternatieve toer opgaan met Arnt. Concreet: ’s avonds druppeltjes Bachbloesem en een sessie yoga voor het slapengaan.

Op hoop van zegen.