Johnette

Wanneer ik in mijn auto stap, en ik ben alleen, word ik een Johnny. Dat komt denk  ik door teveel alleen in regenbuien gereden te hebben. Ja, ik heb een hele theorie.

Want ik neem de tijd in de auto om te reflecteren over mijn rijstijl. Ik ben het aan mijzelf verplicht, zo als beginnende chauffeur. Vind ik zo.

Dus, wanneer ik weer eens een bocht te kort heb genomen ondertussen luid jiehaaa roepend (I kid you not) maan ik mijzelf aan tot rust en vraag ik mij af, zo in mijn eigen, waar dat gedrag vandaan komt.

Ik steek het op de regen. In de puberteit van de ontwikkeling van mijn personage als chauffeur, regende het veel. En ik moest toevallig vaak in Antwerpen en hartje Brussel zijn. Ik was vaak bang in de auto, moest mijzelf moed inspreken. Met als pervers effect dat ik nu overmoedig in mijn Toeran toer, met de muziek veel te luid, en de tong in een constante parate staat om uit te steken.

De Johnette in mij moet zich koest houden, of ik zal veel boetes moeten betalen voor haar wangedrag. Ik doe mijn best.