Gestreepte hond

Sommige dingen krijgt Arnt maar niet onder de knie. Op één wiel rijden. Een perfecte cirkel tekenen. (whooa mama!) Autorijden. De letter R niet omgekeerd schrijven. En zich bedwingen met een alcoholstift binnen bereik.

Hij moet nog maar een vermoeden hebben van de aanwezigheid van een stift, of hij schiet als een machientje in aktie om het felbegeerde sujet te bemachtigen. Wie zoekt die vindt. Je mag die stift eender waar verstoppen, vinden doet hij. Met mijn autosleutels heeft hij dat ook. Handig! (al is dat minder handig wanneer hij te pas en te onpas die sleutel gebruikt om cd’s uit de auto te halen)

En dan heeft hij de stift. Een alcoholstift. Zwart heeft hij liefst. Onuitwisbaar. Maakt lekker vlekken in je kledij. Hmmm.

Nu, overgaan tot aktie. Want waar dient een stift voor? Om pijlen op de grond en de muur te tekenen, een kruisje hier en daar, en Otis die kan ook pijlen gebruiken, dan weet hij de weg. Op het computerscherm een kruis. En op het klavier van de computer twee kruisjes met een cirkel rond. Tegen de witte, pasgeschilderde deuren, teken je verkeerslichten.

Mission completed. De living, en Otis, is omgetoverd in een verkeerspark. Ah, heaven on earth.  Glunderend, nagenietend van zijn werk, zit hij in kleermakerszit het verkeerspark te bewonderen. Het gekijf van zijn ouders neemt Arnt er graag bij. Eerlijk gezegd, vinden die het ook grappig, wanneer ze ’s avonds de hond zien trippelen met pijlen op zijn rug. Het is een pateeke.