l’Afrique c’est chic!

In januari ben ik aan mijn derde jaar Afrikaanse dans begonnen. Ik volg het bij (pas op er komt een titel) de Beste Afrikaanse Danslerares van het land. Echt waar. Of ‘echtig’ waar, zoals zij altijd zegt. Zij is Fanny Heuten. En ik ga het nog eens zeggen, ze is de beste van het land. Ik denk niet dat ze het zelf weet. Maar wij, haar cursisten, weten dat wel.

Er zijn wekelijks zo’n tweehonderd cursisten die één à twee cursussen bij haar volgen, sommigen zelfs meer. Mocht het aan mij liggen, en niet aan mijn agenda, dan zou ik er ook vier keer per week staan. Want wanneer je aan haar lessen begint, kan je niet meer stoppen. Ze zouden je moeten verwittigen wanneer je inschrijft. Dju toch.

Enfin, ze slaagt erin om zelfs de meest stijve hark de schouders los te laten, de meest onmogelijke danspassen te laten maken, en iedere week met meer goesting te laten terugkomen. Nog nog nog! Soms laat ze ons heel dicht bij elkaar dansen, zodat we elkaars impulsen kunnen aanvoelen en overnemen. Je krijgt zo een band met je medecursisten die, onwillekeurig, heel vertrouwd aanvoelt. En vaak zie je tranen in de ogen, van ontroering of van ontlading, of tja, zomaar.

Voor mij is het meest belangrijke van haar les niet de choreografie, maar de blabla. Haja, Fanny tettert heel wat af tijdens de les. In haar woorden zit de essentie van haar lessen. Ze heeft het over impulsen, voeling met de grond, hoog, laag, naar boven bewegen, luisteren naar de percussie: ‘hoor, hoort ge het? Daar zit dat accent!’ Haa, we snappen het.

Anyway, ze is een levende legende. En ik ben echtig waar vereerd dat ik les mag volgen bij haar. Echtig waar.