Neighbourhood watch

Ballen Gérard, het is al van dat. We wonen hier nog maar pas, en we hebben al een reputatie. Van die mensen met de poepende hond. Poepen als in copuleren, that is.

Otis, onze lieve maar domme hond, toont zich slimmer dan we dachten. Wanneer het hem uitkomt zoekt hij zich een uitweg uit de tuin, om een ommetje te maken. En en passant een vrouwke te charmeren. Kakske placeren. Lalalaaa. Life is good in Otisland.

Ondertussen heeft zowat al het volledige dorp aan onze deur gestaan met Otis: ‘Is dit uw hond?’. Eén bepaald gezin  belt op de duur gewoon aan, zet de hond af en vertrekt alvast.

Bwa, het heeft ook zijn voordelen, moet ik toegeven. Want wanneer hij nog eens is weggelopen, moet ik maar efkes als een gestoorde buitenlopen. Wanneer iemand mij gezien heeft, weten ze dat het alweer om de weerbarstige hond gaat. Eén mevrouw neemt zelfs, tijdens de wandeling met haar hond, een extra leiband mee. Voor Otis. Handig.