l’Afrique c’est chic!

In januari ben ik aan mijn derde jaar Afrikaanse dans begonnen. Ik volg het bij (pas op er komt een titel) de Beste Afrikaanse Danslerares van het land. Echt waar. Of ‘echtig’ waar, zoals zij altijd zegt. Zij is Fanny Heuten. En ik ga het nog eens zeggen, ze is de beste van het land. Ik denk niet dat ze het zelf weet. Maar wij, haar cursisten, weten dat wel.

Er zijn wekelijks zo’n tweehonderd cursisten die één à twee cursussen bij haar volgen, sommigen zelfs meer. Mocht het aan mij liggen, en niet aan mijn agenda, dan zou ik er ook vier keer per week staan. Want wanneer je aan haar lessen begint, kan je niet meer stoppen. Ze zouden je moeten verwittigen wanneer je inschrijft. Dju toch.

Enfin, ze slaagt erin om zelfs de meest stijve hark de schouders los te laten, de meest onmogelijke danspassen te laten maken, en iedere week met meer goesting te laten terugkomen. Nog nog nog! Soms laat ze ons heel dicht bij elkaar dansen, zodat we elkaars impulsen kunnen aanvoelen en overnemen. Je krijgt zo een band met je medecursisten die, onwillekeurig, heel vertrouwd aanvoelt. En vaak zie je tranen in de ogen, van ontroering of van ontlading, of tja, zomaar.

Voor mij is het meest belangrijke van haar les niet de choreografie, maar de blabla. Haja, Fanny tettert heel wat af tijdens de les. In haar woorden zit de essentie van haar lessen. Ze heeft het over impulsen, voeling met de grond, hoog, laag, naar boven bewegen, luisteren naar de percussie: ‘hoor, hoort ge het? Daar zit dat accent!’ Haa, we snappen het.

Anyway, ze is een levende legende. En ik ben echtig waar vereerd dat ik les mag volgen bij haar. Echtig waar.

Neighbourhood watch

Ballen Gérard, het is al van dat. We wonen hier nog maar pas, en we hebben al een reputatie. Van die mensen met de poepende hond. Poepen als in copuleren, that is.

Otis, onze lieve maar domme hond, toont zich slimmer dan we dachten. Wanneer het hem uitkomt zoekt hij zich een uitweg uit de tuin, om een ommetje te maken. En en passant een vrouwke te charmeren. Kakske placeren. Lalalaaa. Life is good in Otisland.

Ondertussen heeft zowat al het volledige dorp aan onze deur gestaan met Otis: ‘Is dit uw hond?’. Eén bepaald gezin  belt op de duur gewoon aan, zet de hond af en vertrekt alvast.

Bwa, het heeft ook zijn voordelen, moet ik toegeven. Want wanneer hij nog eens is weggelopen, moet ik maar efkes als een gestoorde buitenlopen. Wanneer iemand mij gezien heeft, weten ze dat het alweer om de weerbarstige hond gaat. Eén mevrouw neemt zelfs, tijdens de wandeling met haar hond, een extra leiband mee. Voor Otis. Handig.

Pony power

Die van ‘ungs’ heeft een droom in vervulling doen gaan. Hij heeft zich een brommer aangeschaft. Allez, eigenlijk een motor, een KTM 990.(Het dinges heeft misschien een andere naam, maar dat is wat ervan onthou.)

Het leukst vindt hij blijkbaar de power te voelen tussen zijn benen.

Daar kan je veel over zeggen. Maar, het eerste wat in mij opkwam was, ‘Waarom dan niet paardrijden?’. Zo’n uit de kluiten gewassen boerenpaard? Of ne pony, godbetert?

Jaa, ik vind het leuk voor hem. Echt. Maar ne pony staat beter in den hof. En maait het gras.

Ubercool

Dat was superleuk, de luchtballonnenparade in Brussel. Het weekend na onze verhuis, zijn we, supergelukkig, goedgezind, naar Brussel getrokken om getuige te zijn van de mannekes in de lucht. Na het in manga’s al zo vaak bewonderd te hebben, nu in het echt.
Nog!

groen

Arnt 'waaauw' Jon 'wiiiiiiiie'

owowowoo paradisioooo

In Wallonië hebben ze ook Planckendael. Daar heet het Paradisio en ze hebben er vooral vogels. Ik was er vandaag voor het eerst.

Tja. Een uitnodiging van de familie, je kent dat. Allemaal tegader de auto in, tegader ontbijten, tegader eten, tegader de boot in, tegader naar de vogelshow, tegader het brugske op, tegader het weeceekotteke in. Gezellig. Ik heb een aspirientje nodig. En een glas cognac. En een jeneverke. Of doe maar een shot tequila. Geef de fles maar hier.

En Paradisio. Ik weet nog niet wat ik ervan moet denken. De setting is prachtig, in een dorpje, Brugelette, een oud klooster waarvan ze enkele gebouwen behouden hebben. Het oude gedeelte is erg mooi. Maar dan hebben ze daar gebouwen in neergeplant, jawadde. Zou mijn broer zeggen. Lelijk. En ik druk mij zacht uit.

Het mooiste van het park bevindt zich erbuiten, de kinderboerderij. Het leukste diertje is er ook te vinden. Het hangbuikzwijn loopt er gezellig te knorren, en is enorm gastvrij.

Voor het hangbuikzwijntje zou ik teruggaan. En voor het popje van Liv dat we er zijn kwijtgeraakt. De vogels, die mogen wat mij betreft betere oorden gaan opzoeken.

Dansende handdoeken

Jon komt terug van een ritje naar de carwash: ‘Mama! Ik heb zo gelachen! Ze hebben daar dansende handdoeken! Die handdoeken, die dansen, zo!’. Fun met Jon:)

Jon

Nog ene om het af te leren

Allez, ik heb nu al drie weken een auto. Tot nu toe nog geen ongelukken veroorzaakt, en ik voel me vrij zeker op de baan. Joehoe.

Alhoewel, wat ik geen reden tot juichen vind is het feit dat ik mij nog steeds regelmatig vergis van pedaal. Om de dag ofzo. En meestal op een moment dat ik a. aan het parkeren ben of b. een vluchtheuvel nader. Onlangs reed ik zo snel over een verhoogde wegstelling (of hoe noemt zo’n dinges met vluchtheuvels en een plateau ertussen) dat de onderkant van mijn auto over de weg schraapte.

Au.