Bloemeke

Liv

Volgens mijn schoonmoeder heeft haar nageslacht zo’n sterke genen, dat haar kleinkinderen, stuk voor stuk, een rasechte Lindemans, Lenaerts of Walraet zijn.

Dat er bij de verwekking en de geboorte van de kinderen een andere partij betrokken is vergeet ze gemakkelijkheidshalve.

Heel grappig, maar ook vertederend, want dat is haar manier om te tonen dat ze haar kleinkinderen doodgraag ziet. Dus ik spreek ze niet tegen en laat ze zeggen.

En soms klopt het wat ze zegt. Want ons Liv, dat is haar vader, helemaal. Om op te eten.

Afscheid

We hebben een afscheidsfeestje gehouden voor we vertrokken in Borgerhout. Gezellig, met de juiste mensen, op de juiste locatie (het Werkhuys) en een ietwat fout bier, dat niemand kende, maar dat we die avond met z’n allen soldaat hebben gemaakt.

toeren met de touran

Haha, de auto is er, het voorlopig rijbewijs ook, my ticket to freedom. Mijn eerste rit alleen zit erop.

Alleen. In de auto. Met niemand naast mij. Kunt ge geloven dat ik mijn geliefkoosde instructeurs miste. Echt. Ik had eigenlijk graag een aandenken gehad. Een fotoke ofzo, om op te hangen in mijn auto, als talisman.

Want ik heb zo’n flauw vermoeden dat ik dat wel kan gebruiken, zo’n geluksbrenger in de auto. Vandaag was ik bijvoorbeeld vergeten mijn lichten aan te doen. In de auto van Lolliepop, een Saab, gaan die vanzelf aan. Bij Volkswagen niet dus. Ik reed dus rustig op de baan, mij afvragend waarom om de auto een bestuurder met zijn lichten naar mij flashte. Ah, mijn lichten niet aan, daarom dus. Hup, effe aan de kant, bellen naar Lolliepop: ‘ IEDEREEN DOET HIER MET ZIJN LICHTEN NAAR MIJ HOE MOET IK DIE LAMPEN AANDOEN?!!’. Hij, rustig: ‘Links van uw stuur is een knopke’. Ik, in mijzelf ‘Links, de hand waar ik niet mee schrijf’. Dan, om zeker te zijn, een krabbel in de lucht, ha ja, met dat hand schrijf ik dus het ander hand is links.

Soms ben ik blond, helaas. En ik vrees dat ik voorlopig een blonde chauffeur ben.

gaan met die banaan volledig digitaal

Ik heb een twitter account. Al lang hoor, maar ik leer er nog mee omgaan. Blijkbaar kan je met je foon updaten.

Haha. Echt iets voor mij. Digitalie digitala digitatralala. Ik leg mij erop toe, en moet/zal het kunnen.

Kom binnen een maand of twee maar eens terug. You’ll see. Digitalisation action go go go. (teveel Goldorak in mijn jeugd)

reggae ’s not the shit

In een vorig leven was Lolliepop dj van een, euh, zeg maar collectief vrienden dat fuiven organiseerde. Iedere week stonden we paraat met een man of tien om te tappen, bonnekes te verkopen, te feesten en tenslotte, echt waar, de zaal te kuisen. En dat allemaal om te kunnen feesten op ònze muziek. In die tijd had je wel fuiven met alternatieve muziek, maar dat ging dan volgens een vast stramien: drie hardrocknummers, drie slows en drie reggaenummers.

Waaaa! Reggae! Als je mij wil doen vluchten, zet dan reggae op. Ik kan het niet horen. Gemekker van geiten, daar doet het mij nog het meest aan denken.

Ik meen het als ik zeg dat ik niet zou kunnen samenwonen met een liefhebber van het genre. Nee, ik associeer reggae niet waaarkloeze die gien klote waard zijn omdat ze constant stoned zijn.

Ik vind reggae gewoon schijtmuziek. Net goed genoeg om in het wc op te zetten. Meer niet. Hey màn. Sorry màn.