Het is een gerief

Vandaag weer wat geleerd over puinzakken.

Puinzakken kan je vullen met alles wat je wil, behalve met wat op onze binnenkoer staat. De puinzak staat mooi, geel en vooral leeg te glimmen op de oprit.

Je moet puinzakken zetten op een plaats waar ze bereikbaar zijn voor de camion.  Daar hou je best rekening mee voor de je zak begint te vullen.  Anders loop je het risico een halfgevulde puinzak te moeten verslepen. En dat weegt veel.

Een halflege puinzak neemt veel plaats in. Je houdt er best rekening mee dat de firma de zak niet pronto kan komen ophalen, en dat je hem dus niet in de weg zet. Je bedenkt dit ook best op voorhand.

Voor de rest is het wel handig, zo’n zak.

told you so

Het is achter de rug. De Grote Verhuis. We zijn er zonder kleerscheuren, maar een paar lessen wijzer uitgekomen.
1. Kinderen hebben een aangeboren reflex om dozen uit te pakken wanneer ze ingepakt moeten worden, en in te pakken wanneer ze uitgepakt moeten worden.
2. Kinderen onder de zes vatten het concept ‘verhuizen’ niet.
3. Glas is breekbaar, ook als je het inpakt met krantenpapier.
4. Van IKEA-food ruikt je ontlasting heel vies.
5. Wanneer je naar een grote woning verhuist, denken de mensen in je omgeving dat je plaats hebt om ook hùn rommel op te bergen.
6. In post- en bankfilialen ‘op de buiten’ kennen ze geen werkdruk.

Het wordt wennen, maar het is o zo de moeite waard geweest.

Plopflop

Nog een voordeel wanneer je kinderen naar een Steinerschool gaan: je wordt niet als een achterlijke beschouwd als je gruwt van Plopsalaalaland en consoorten. Een abonnement op de Zoo, maar verder gaat mijn toegeving niet.

Het stoort me niet wanneer we gevraagd worden om mee te gaan en ik voor de zoveelste keer vriendelijk moet bedanken. Nee dank u. Waarom? vragen ze dan. Omdat ik daar liever niet naar toe ga. Dan zie je ze denken… ‘Moet ze weer moeilijk doen? Waar is dat goed voor? Wat missen haar kinderen daardoor! Ze beseft het niet!’  Ik heb dan zin om te zeggen, terloops, oh ja, en ik laat mijn okselhaar staan, Lolliepop moet sandalen dragen voortaan en vanavond staat er berkentwijg op het menu. Blijf je eten?

Ik neem de kinderen liever mee naar een leuke kindertheater-voorstelling. Kunnen ze de acteurs, van vlees en bloed, achteraf aanraken. Of zeggen hoe mooi ze het vonden. Of luidkeels verkondigen dat ze niet bang waren van het donker. Nee, ikke niet. Mijn broer wel hoor. Hé mama?

Envie de travailler

Maandag 16 februari is het mijn laatste werkdag in het Antwerpse kantoor van de FOD waar ik deeltijds werk. Ik heb nog geen idee waar ik vanaf april (na mijn ouderschapsverlof van een maand) zal terechtkomen. Is het opnieuw bij dezelfde FOD maar in een andere stad? Of neem ik onbetaalde loopbaanonderbreking en ga ik zelf op zoek naar een job dichterbij huis? Vragen waar ik niet van wakker lig. Mijn binnenkort ex-collega’s wel. Zij worden gek in mijn plaats.

Wat weet ik zeker? Dat ik mijn zelfstandige activiteit als ’schrijver voor het web’ zal uitbreiden. Oh yeah baby. Hoe meer ik erover lees, ermee bezig ben, erover leer, hoe meer goesting ik heb. Envie!

Het is niet de eerste keer dat ik het professioneel over een compleet andere boeg gooi, zonder al te veel blabla. Ik heb in de horeca gewerkt (in de keuken van een Antwerps café, en ik kon toen ook niet koken), voor Zweden kledij en keukens verkocht, voor een klein productiehuis in Schaarbeek gewerkt, …

Schrijven voor het web, dat doe ik al sinds, wat zal het zijn, 2001 denk ik. Soms in hoofdberoep, of in bijberoep, meestal onbezoldigd, omdat ik het zo graag doe. Ie! Pleeg ik nu commerciële zelfmoord met dit te publiceren? Of illustreer ik daarmee mijn goesting?

Fiets-tourette-syndroom

Ik zal mij moeten aanpassen na de verhuis naar het gevreboste. De grootste aanpassing zal zijn dat ik  a. verplaatsingen voortaan met de auto zal moeten doen en b. als ik al eens met de fiets op stap ga, ik mijn gedrag moet aanpassen.

Na vijf jaar Borgerhout, en zo’n acht jaar ‘t stad ben ik van braaf plattelandsfietserke lalalalaaaa naar grrguerrillafietser geëvolueerd. Algemeen ben ik beleefd en voorkomend, ik doe alles wat je wil als je alsjeblieft erbij zegt. (bijna alles) Maar steek me de pas niet af wanneer ik aan het fietsen ben. Met een beetje chance krijg je alleen een verwensing naar het hoofd. Doorgaans komt er ook een middelvinger bij, aan het rode licht haal ik de boosdoener in, werp hem boze blikken toe, en versper hem als toetje nog efkes de weg als ik kan.Vandaag nog, in de Helmstraat.

Ik beken, ik ben een agressor in het verkeer, op de fiets dan. Zelfs de politie is niet veilig. Houden ze mij tegen omdat mijn achterlicht niet brandt, dan krijgen ze de volle lading. ‘Ge gaat mij hier toch niet opschrijven he? Ge meent dat toch niet? Allei, xxxxx, ge weet wel, die loopt hier vrij rond na een gijzeling met geweld, en ik krijg een bonneke omdat mijn licht niet brandt? Zwanst ni he.’ Boef en ik stap op mijn fiets. Eén keer ben ik daarmee weggekomen. Ik moest alleen mijn fiets laten nakijken na het plaatsen van een lampje. Nu, wanneer de kinderen erbij zijn, gaat het beter. Ik was het beu de kinderen uit te leggen wat ‘achterlijke lul’ en ‘couillon’ wil zeggen. Hm.*beschaamd*

Hoe is het zover gekomen? Doe eens een toerke met de fiets in Borgerhout en omstreken. Je zal het snappen. Ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken. Haal die fiets van onder het stof en neem de proef op de som.

Maar, ik heb een vermoeden dat het plaatselijk verkeer in Vrebos heel wat kalmer zal zijn. Een gestoorde op een fiets zal daar nogal opvallen. Ik zal me koest houden. Beloofd. (paljas!)

for the record: andere fietsers laat ik met rust, zelfs als zij me de pas afsnijden of op mij roepen godbetert

Mhaaa

Ijs

Het eerste ijsje van ons Liv. Ze vond het lekker.

Afrikaanse dans

afrikaanse dans

Enkele weken geleden, een drink waar geklonken werd op atomik, en tegelijk afscheid genomen werd van atomik. De verrassing was dat een workshop afrikaanse dans georganiseerd werd voor de genodigden. Alleen Lansen en Johan hebben zich eraan gewaagd. Op deze foto zie je de vrije impro van die twee. Niet slecht he?

En nu, iedereen die er was, in koor: ‘Ung? Heb ik dat gemist?’. Er was helemaal geen workshop, alleen een verplicht nummerke dansen, zoiets als de openingsdans bij een huwelijk, waarbij het olijke duo zijn rol glansrijk heeft vervuld.