Mini Me goes down

Er is de laatste tijd heel wat te doen rond het sexleven van Mini Me. Ung? zie ik u denken. Of eerder, wtf? Sla de kranten er maar eens op na, het gestoei van de acteur die bekend is geworden sinds zijn rol als Mini Me in de Austin Powerfilms, haalt zelfs de Standaard. Als hij met, ik zeg maar iets, de vrouw met de baard, de grootste man ter wereld of Michelle Obama godbetert zou zoenen, zou ik het begrijpen dat er een artikel aan gewijd wordt.

Enfin, laatst is hij weer de beautycase ingedoken met een of ander Big Brother-sletje. Boenk, een artikel in de Gazet van Antwerpen.

Alsof hier niet genoeg gebeurt om verslag van te geven. Gisteren nog iets spannends meegemaakt in Borgerhout: fietscontrole. Niet veel nieuws aan, ware het niet dat ik achter een auto reed zonder nummerplaat achteraan. Die hebben ze laten passeren, maar mij hielden ze tegen. Mijn zacht protest: hey die auto rijdt zonder nummerplaat, haalde niks uit. Dat ze dat maar in de gazet publiceren.

Elle est partie

Januari 2009. De sneeuw bleef voor het eerst sinds lang liggen. Je kon schaatsen op de vijvers van Tervuren. Een nieuwe wereldleider werd aangesteld. De economische crisis werd voelbaar. In een huis in Borgerhout werden dozen ingepakt. In Leuven gaat het lichtje bij Ginette uit. C’est fini.

Ginette komt uit Toernich, maar ze heeft het langste in Tervuren gewoond. Een huis in de Vlierboomstraat waar ze moeder, grootmoeder, overgrootmoeder wordt. Op woensdagnamiddagen, voor Goldorak begint, zet ze haar kleinkinderen steevast een kom cornflakes mét een groot stuk kaas voor. Daarna pain d’épices. Voor het slapengaan pelt ze een appelsien, en wacht ze geduldig het verstopspelletje van haar kleinkinderen af. Allez, vien, il est temps de ce coucher.

Jàren later maakt ze zich zorgen. Ze belt : ‘ N’oublie pas les bonnets des enfants. Est-ce que il y a beaucoup de voitures à Borgerhout? Lansen les conduit à l’école?’ Oui mémé, peu de voitures mémé, oui, Lansen les conduit. Lieve, welgemeende ongerustheid. De kinderen, ze zijn nooit uit haar gedachten.

Bon repos mémé. De kinderen, ze vergeten je niet.

Pissoir-gym

Mannen doen altijd lacherig over het feit dat vrouwen vaak samen naar het toilet gaan. Toch? Zij doen dat namelijk niet. Logisch, want voor hen is de pipi-experience helemaal anders dan bij ons, vrouwen. Wij kunnen lekker verder tetteren op het toilet, je zit veilig achter een gesloten deur. Komaan, welke vrouw heeft het nog niet gedaan: praten op het toilet, al dan niet met iemand die ook op het toilet zit, het maakt niet uit eigenlijk. ‘Hedde gezien wat die aan heeft? Alleeeei! En dan nog met netkousen! Wat denkt ze wel!’ Haha, en dan buitenkomen en degene waar je over roddelde staat daar! Classic!

Mannen daarentegen, daar is het serious business. Ten eerste rechtstaand, en dan nog met hun handen vol. Tumtiroem… Ik vraag me af wat zich achter de gesloten deuren van het Mannen Toilet afspeelt. Bijvoorbeeld, wanneer iemand binnenkomt, wordt die dan begroet? Je kan niet bij wijze van herkenning je hand opsteken. Ah nee, toch wel, er is één hand vrij. Is daar dan geen handvat ofzo aan het pissoir? Is er een pissoir-etiquette? Mag je kijken naar the goods van de man die naast je staat? Of wordt dat d’office gedaan? Piemelkeuring.

Wie weet is het mannentoilet zo de enige plaats waar mannen onbeschaamd vrouw kunnen zijn, en dat dan tijdens de piemelkeuring. Staan ze aan het pissoir, schoon op een rijtje… ‘Goh, ik plas wel scheef vandaag. Hebt gij dat ook soms?’-'Teveel cola light gedronken, daarvan plas je links.’-'Danku voor de tip. Schoon velleke trouwens.’-'Danku! Ik smeer het in met mustela cold cream.’

Soms werp ik, ongewild, een blik in een toiletruimte voor mannen, meestal als een van de kinderen zich daar verstopt heeft. (Ge kent dat: Komaan Jon, kom naar buiten, mama mag daar niet binnen. Sta ik daar als een onnozele kiek te wachten. Komen ze buiten: ‘Awel?’ Kleine, doodkalm: ‘Ik moest plassen. Mijn broek is een beetje nat. Een beetje maar hoor mama. Geen plobleem”) Het valt mij altijd op dat daar veel beweging is. Misschien wordt er ook gymnastiek gedaan? Pissoir-gym. Stof tot nadenken…

Multimediagenie

Ik moest dus een nieuwe gsm hebben, want mijn vorige had de geest gelaten. Lolliepop had een model uitgezocht, dat toevallig in aanbieding was in de Mediamarkt. Dat leek een eenvoudige klus, ik ging die wel eens klaren. Een gsm kopen. Makkie.

Eenmaal in de Mediamarkt aangekomen blijkt de gsm toch niet je dat, toch kies ik een ander model, dat ook stemmen kon opnemen. Handig. Aan de kassa lees ik om de tijd te doden de eigenschappen van de ‘telefoon’. Tiens, daar staat niets bij over abonnementen, simkaarten… Ik onderwerp de doos aan een grondiger onderzoek. Het leuke kleine telefoontje dat ik had gekozen was helemaal geen gsm maar een bandrecorder. Terug naar de winkelrekken.

De telefoon ontworpen voor bejaarden is heel verleidelijk, maar ik negeer mijn goesting. Ik vind een model in een gsm-winkel (ik neem geen risico) dat ik leuk vind, memoriseer het, ga naar de toonbank en zeg: ‘Ik wil de Sony Ericsson 350i kopen alstublieft.’ ‘Ah’, zegt die verkoper, ‘om Fifa te spelen.’ Euh. Ja zeker.

Terug op het werk mail ik naar Lolliepop, met een kort relaas en het goede nieuws dat ik een foon heb gekocht. Zegt hij, ‘Proficiat, maar ge kunt er toch mee bellen he?’. Eigenlijk weet ik het niet zeker. Paniek!

De foon is achteraf goedgekeurd. En het staat vast, ik ben niet meer mee. Out. Uncool. Misschien moet ik mij maar eens inschrijven voor de Girl Geek Dinners. Zou ik er iets opsteken, of hopeloos door de mand vallen?

Ik zou eigenlijk meer moeten opsteken over de laatste ontwikkelingen op multimediagebied. Kan ik weer meepraten op familiefeestjes. Want, je gelooft het nooit, Lansen heeft vier zussen en een broer, allemaal stuk voor stuk media-geeks. De laatste nieuwe snufjes worden er op feestjes gewikt en gewogen, de serie- en modelnummers van gsm’s, wiiiiiiiiiiiiiitoestellen, wooooooomachines, stroboscopen en ander fel materiaal maken deel uit van hun taaltje. Jah. En daar zit ik dan.

Ok, nu zelfs Arnt al beter X-Boxt dan ik, moet ik er iets aan doen. Voeg het maar toe aan mijn lijstje, doel: multimediaseren Zoé. Hoe? To be confirmed.

De keukenprinses strikes again

Vandaag een poging gedaan om koekjes te bakken. En ik geloof het nooit, maar ze zijn min of meer gelukt! Ongelofelijk! Deze dag zal mij bijblijven, want doorgaans ben ik geen kei in de keuken.

Oh, ik heb een hele geschiedenis van legendarisch mislukte gerechten. Zo heb ik het bakken van brownies opgegeven nadat ik het zoveelste bakblik in de vuilbak moest kieperen, wegens niet meer bruikbaar.

Tijdens het babysitten, lang geleden, heb ik eens pannenkoeken gemaakt met zout in plaats van suiker. Ja, ik weet het, dat bestaat zoute pannenkoeken, maar er is nog een verschil met gepekelde pannenkoeken.

Dan, later in mijn eerste studiooke, had Lolliepop mij een recept gegeven om kaassaus te maken. Ik had alles onthouden, behalve het feit dat je melk moest toevoegen aan je boter en bloem om er bechamelsaus van te maken. Met als gevolg dat ik, nietsvermoedend en doodernstig, mijn kaassaus in plakjes sneed en op mijn pasta drapeerde. Ondertussen vloekend op Lolliepop, allez, wat is dat nu voor een recept.

Ik heb ook eens 2 kilo chili klaargemaakt met een volledig potje pilipili. Niet te eten. Probeer gerust.

Ja lap. Terwijl ik dit bericht schrijf zijn de kinderen begonnen aan de koekjes. Arnt: bweeurk. Jon blijft beleefd, maar heeft net zijn koekje aan de hond gegeven: ‘hier Otis, niet ziek worden he’.

Bon, dat weet ik dan ook. Het is niet omdat het koekje er goed uitziet, dat het koekje daarom ook te eten is. Lesson learned. Koekje, iemand?

Haha huhu

Ik heb vandaag een beetje groen gelachen, met mijzelf. Ik zeg hier wel tig keer: ik heb een man met ambitie. Aargh. Ungh.

Ten eerste zijn wij niet getrouwd. Technisch gezien kan ik niet spreken van een man. Een vriend, boyfriend, loooover, huisdier, compagnon, levensgezel, aanhangsel met haar op, ik mag van alles spreken. Maar mijn man is Lolliepop (nog) niet.

En wat is dat nu voor een uitdrukking? Een man met ambitie? Ik weet van waar dat komt! Een keer teveel in de Libelle gebladerd. Die ik niet zelf koop fyi. Mijn moeder koopt die en geeft die ongevraagd (!) door aan mij. Zoals mannen over pornoboekskes zeggen dat ze het lezen voor de artikels, lees ik de Libelle voor de weekmenu’s.

Die menu’s btw al gezien? Wie maakt in godsnaam, in het midden van de week, een driegangen menu? Libelle-lezers. Die ook trouwens tijd hebben om al hun papierwerk en administratie in netjes geordende mappen te bergen. Mutskes breien voor de klein mannen en die van hiernaast. (Ik zou het eens moeten proberen, onze Marokkaanse buren hebben 12,5 kinderen, ofzo) Hun huis decoreren volgens het seizoen. Boterhammen maken voor de kinderen met drie verschillende soorten beleg.

Damn you, Libelle! De lat zo hoog leggen! Die thuisblijf-mama’s met hun mannen met ambitie. Ik durf wedden dat ze allemaal okselhaar hebben. Nà.

Vendu bis

Lansen en zijn partner Johan hebben Atomik van de hand gedaan. Atomik gaat nu verder onder de vleugels van Duval Guillaume, een groot reclamebureau. Het is de gedroomde carrièremove voor hen allebei. Thumbs up!

Nu ze in een echte business environment zitten, moeten ze zich wat gedeisd houden. Het ging er af en toe, how shall I put this, nogal los aan toe. In de begindagen van Atomik hadden ze bijvoorbeeld geen toilet. Die mannen deden dan hun behoefte in de gootsteen, voor grote besognes gingen ze naar een café vlakbij. Dan belde ik naar Atomik, Johan nam op ‘Lansen is er niet, die is gaan kakken in den Entrepot. Bel binnen een half uur nog eens terug, want om te mogen kakken moet hij daar ook een koffie drinken’. Ok.

Of het scheetincident. Ik was eens aan het bellen met Lansen, toen ik op de achtergrond een luide scheet hoorde. Ik dacht dat hij het was, maar het was iemand anders die zo luid protte, dat ik het door de telefoon kon horen.(Jawadde, zegt mijn Brusselse broer dan)

Dat ze zich nu maar iedere dag proper gewassen en geschoren op hun werk melden. Met propere onderbroekskes, want ik denk dat ze bij Duval Guillaume niet zullen lachen met vuileriken!*

*don’t get me wrong, ik ben zo fier als ne gieter

Blablabla als remedie

Januari, ik heb er dubbele gevoelens bij. De kerstmis- en nieuwjaarsoap is achter de rug, oef. Maar nu is het de beurt aan schreeuwerige etalages (sales! -125% bijna gratis pak het mee! ik moet ervan af! zelfs het groot vuil neemt het niet mee koop koop koop!) en nog steeds koude donkere dagen. Bovendien begint op het werk nu pas de borreltijd, waarin van je wordt verwacht dat je lekker meelult en zaagt over de fratsen van de baas. Bwak.

Ik heb vandaag echter een tip gekregen van een van mijn favoriete Inspirators. In het begin van het jaar moet je een lijst maken van je doelstellingen. Je schrijft je doelstellingen op, en noteert ook hoe je die zal bereiken. Eens je doel bereikt, mogen je notities in vuilbak. Been there, done that.

Toevallig heb ik twee doelstellingen die ik al jaren wil bereiken. Ten eerste willen Wij al jaren Trouwen (tadadada tadaaaa. Pats boem.) Laat ik er doelstelling één van maken. Gezien, Lolliepop?

Ten tweede ben ik al een tijdje aan het broeden op een job als zelfstandige. Ik wil schrijven voor het beeldscherm. Ja, zoals mijn blog, maar dan ervoor betaald worden. Zoiets. Ik weet al goed wat ik precies wil doen, nu nog opschrijven.

Het zal werken. Omdat de Inspirator het heeft gezegd. Omdat ze ook (uit het blote hoofd!) overtuigende statistieken heeft. Omdat ik het wil.

Dus bye bye nieuwjaarsdip. Hellow nieuwe goesting! J’ai envie!