Vervloekt

Als kind at Lolliepop ooit kaka uit een potje. Althans, dat vertelt hij toch, hij herinnert het zich zelf. Ik herinner mij ook dingen uit mijn jeugd, die toch niet waar zijn. (Ik heb ooit de Sint in levende lijve met Pasen gezien. Michael Jackson was mijn buur. Ik was de grootste van de klas, ooit. Haha! Sweet memory!)

Dus, Lansen at ooit kaka. Ik heb de neiging hem te geloven, want ik geloof dat partikels van die faeces in zijn systeem zijn opgeslagen. Zodoende ook in zijn lichaamsdelen die sperma aanmaken. Zodoende ook in de zaadcelletjes, waaruit onze kinderen deels zijn aangemaakt. Zodoende ook in hun genen. Allemaal wetenschappelijk heel onderbouwd. Ja.

Dus vandaar dat onze kinderen ook kakhistories hebben. Oh, ik kan oneindig veel verhalen vertellen over mijn kinderen, en hun geliefde kaka. Ja, geliefd, want ze nemen er ten eerste maar moeilijk afstand van. Jon zit gemiddeld een half uur op de pot, voor tv, tot zijn billekes knalrood zijn.

Wanneer de kaka dan afscheid van hun, euh,  innerlijk heeft genomen, blijft hij meestal nog wat hangen aan de buitenkant. Dat kunnen de voeten of beentjes zijn (’s ochtends vroeg, aan je bed, kijk mama, ik heb platte kaka), de handjes of vingertjes (o, mijn vinger ruikt een beetje naar kaka) of uiteraard, de billekes. Sticky shit, ik weet er alles van.

Zo vader, zo zoons. Trouwens, de laatste tijd is hier het trekeensaanmijnvinger-grapje heel populair. Nee, niet bij de kinderen, bij de vader. Says it all.

Platte afgang

Ungze pa ee teveul boene gefret en naa eet em de platte afgaang.

Met mijn vertrek uit Antwerpen op het oog leer ik Antwerps van ons Laurette. Merci he sjoe.

Emballer

Ik heb net op het werk een beetje de planning overlopen. Zegt hij: allez, nog tien weken. Dan verhuizen he, zie maar dat alles in orde is. Zijt ge eigenlijk al aan het inpakken?

Baf. Daar stond ik dan. Wablief? Is dat echt? Nog tien weken? Wie verhuist? Ikke? Niet waar. Echt? FUCK!

Het zit zo, we hebben het zo onmenselijk druk, dat we alles uit het oog verliezen. We rennen van hier naar daar. Vergeten de meest belangrijke en onbelangrijke dinges. (boterhammen van de kinderen, Arnt zonder bril naar school, rekeningen betalen, buurvrouw bedanken, Jon zijn oor schoonmaken,de hond buiten en weer binnen laten, jezelf aankleden…)

Maar ik mag dus niet vergeten in te pakken. Opletten dat ik in mijn inpakwoede niet ne kleine inpak. Alhoewel de idee van Jon in een doos, zo voor een uurke of twee, mij niet echt tegensteekt. Ik ben slecht!

Sint Nicolas

Het is weer achter de rug! Hij is geweest, heeft zijn ding gedaan, en is weer vertrokken. Naar Spanje. Al die magie, aah, schoon, de kinderen geloven nog in de Sint, het is toch schoon he.

Schoon schoon schoon, allemaal goed en wel. Het heeft Arnt er niet van weerhouden om, dag twee, al te kakken op zijn speelgoed. Ja, sorry dat ik het zo cru zeg, maar het was zo’n hoop, dat ik het echt moet uitdrukken als: kakken.

De nieuwe manège van Playmobil, dag twee, al onteerd door een drol. Probeer die geur er maar eens af te krijgen!

Het ergste zijn de bloemekes toegetakeld, zou dat, nu al, Arnt zijn gevoel voor humor zijn?