k*tgekte

Vandaag moest ik, in het kader van de goedheilige vent, in de stad zijn. Het weekend voor hét weekend, is het ongemeen druk in de stad. Je blijft er maar beter weg. Tegen mijn eigen advies in, ik dus, jawel, de hel in.

De goedheilige was toevallig in het shopping center. Er stond een lange, dubbeldikke rij met ouders en jengelende kinderen. De goedheilige, compleet met plastieken baard, had maar enkele bruingesmeerden bij, die af en toe de rij opschrikten met woe’s en waa’s. Ik ken mijn kinderen goed, en ik weet dat ik het hun niet moet aandoen om ten eerste daar twee uur in de rij te gaan staan, en ten tweede om bij een wildvreemde met een valse baard op schoot te gaan zitten.

Verder de stad in, waar ellenlange rijen in winkels de kooplustigen niet afschrikten. Aanschuiven! Liefst met twee tegelijk, ondertussen luid overlopend wat er gekocht wordt, voor wie, en waarom.

Ik heb genoeg gezien. Kom hier met die psychotherapie. Leg klaar het luisterend oor, maak de zetel leeg zodat ik er kan op liggen, en wel nu.

Fout fout fout

Ik lach mij regelmatig een breuk met de moppen op lmnop.com. De grappen zijn zo fout dat je niet kan ontkennen dat het erom gedaan is. Vooral de Christopher Reeve moppen (wat was zijn favoriete band? De Talking Heads) zijn onschatbaar.

Lachen, gieren, brullen:)

De Kleine Wereldburger

Ik heb niet stilgezeten. De Kleine Wereldburger blogt nu ook. Oef.

Het schupke

De broer die mij introduceerde in de foute hardrock van de jaren 80 heeft ook een verborgen talent. Tegenwoordig heb je er een wereldkampioen in, maar destijds was het not done: luchtgitaar spelen.

Met een rood schepje, dat we gebruikten om zandkastelen te maken op het zand, speelde hij volledige solo’s na. Zo kon hij uren, met de juiste gezichtsuitdrukkingen, solo’s naspelen. Mijn moeder, nooit verlegen om en onnozel grapke, trok soms totaal onverwacht zijn kamerdeur open, terwijl hij een soloke deed. Dan gooide hij het schupke snel weg, en gebaarde van krommenaas, lalalaaaa. Làchen!

Naast luchtschupke spelen, was hij ook een getalenteerde luchtdrummer. Umtss umtss umtss, een hele dag door. Aan tafel bleef hij doordrummen, met zijn bestek tegen de glazen, borden en botervlootjes, die dan al eens van tafel donderden. De dag dat hij een echt drumstel in handen kreeg, bleek dat hij ook echt kon drummen. Doet hij nu nog.

Brand Experiences on Interactive Platforms

Wanneer je zegt dat je samenwoont en kinderen hebt, vragen mensen meestal: ‘Ah, wat doet je man’. (nee we zijn niet getrouwd) Meestal zeg ik dan: hij maakt websites. Eerlijk gezegd om er vanaf te zijn. Want als je moet gaan uitleggen wat hij precies doet… Ik kan het niet eens deftig uitleggen, alleen tonen. Niet met gebaren, met ceedeerommekes enzo. Ingewikkeld.

Nu zie ik op zijn facebook-account (jaja) dat er een titel voor bestaat. Het is een mondvol, maar het is beter dan niets he.

Brand Experiences on Interactive Platforms. Yeah baby. Rock&roll!

Guilty pleasure drink

Gisteren nog eens met een vriendin, die ik al jaren ken, iets gaan eten. Lekker ontspannen, je kent elkaar goed, je moet niet denken: ‘Ik mag dat of dat niet vertellen, wat zal ze denken’, want ze weet al je dirty little secrets al lang. Gewoon rechtuit heerlijk babbelen, tralalalaa. Met lekker eten erbij, en een glaasje wijn kan de avond niet meer stuk.

Als afsluiter wilden we in Berlin een dessertje eten, maar dat kon niet meer. Dan maar een cocktail, wat hebben ze op de kaart, mm, wat zou ik nemen. Allez, ik bestel iets dat eindigt op ‘opolitan’, blijkt dat een Cosmopolitan te zijn.

Yep, de cocktail die sinds ‘Sex and the city’, fout is. Uncool. Voor Flairkipkes. Maskes met fuckmebottekes. Niet voor hardwerkende moeders met ambitieuze mannen en serieuze dinges aan haar hoofd. En kettingen van Anne Zeliën rond haar nek met ‘maman heureuse’. (lol)

En damn! Zo’n Cosmopolitan is superlekker! Ik kan het niet geloven. Sip nog eens. Tegen mijn vriendin, ‘dat moet ge proeven, zo lekker’. Zij: ‘mmm. Zo fris!’ Het cliché!

Bon, volgende keer dat ik een stapke in de wereld zet, ben ik te betrappen met een Cosmo in mijn handen. Fout of niet, ik ben verslingerd…