Grote mond

Ik heb een paar oude vrienden, die ik heel weinig zie. Dat kan geen kwaad, dat we elkaar weinig zien, want wanneer we elkaar na jaren nog eens ontmoeten, pikken we foutloos de draad weer op.

Een van die oude vrienden is Valentijn, die ik ondertussen al meer dan 15 jaar ken. Valentijn is acteur, in hart en nieren. Ik kan alleen maar respect opbrengen voor zijn manier van leven, ik heb van hem de indruk dat het enige wat voor hem telt zijn vak is. Iel straf, agget mij vraagt.

Bon, niet teveel blabla meer hierover. Ga kijken naar zijn laatste stuk, en vergewis je van zijn talent.

Grrr

Lansen zegt soms dat ik ‘grumpy’ ben omdat ik me regelmatig aan iets erger. Grrrmuzak is een van die ergenissen van mij. Wasda? Grrrmuzak is muziek die je doet, euh, grommen van ergernis.

Bijvoorbeeld de muzikanten die je op pleintjes of aan de ingang van winkels terugvindt met harmonica’s. Meestal spelen ze een -ondertussen moe gehoord- typisch deuntje met een zigeunerslag. Ik heb er geen probleem mee als ze echt kunnen spelen, dan kan dat leuk zijn. Maar soms hebben die muzikanten geen zin ofzo, en dan spelen ze eender wat. Bon, dat kan dan een artistieke ingeving zijn wat ze spelen, maar ik heb toch de indruk dat het gewoon in-uit-in-uit-endanwatmetdeknopkesvandeharmonicaprutsen-melodieke is.

Of de klassieke liftmuziek, die je ook in winkelcentra hoort. Nietszeggende tralala. Techno met teveel biepjes. Die Verschrikkelijke deuntjes die de mannen van VTech in hun speelgoed steken, compleet met de onnozele stemmekes met een hollands accent. Die van mij verstaan dat niet.

Sinds kort erger ik mij minder. Bij het horen van grrrmuzak sluit ik mijn oren af, en denk ik aan Sigùr Ros. Dankuwel.

Juffie is lief

Mijn moederhart bloedt. Dramatisch, niet? Ok, ik mag niet overdrijven, maar ik heb toch wel ergens heel veel spijt van.

Ik heb er Spijt van dat ik de jongens niet eerder in de Steinerschool in Borgerhout heb ingeschreven. Ik heb verleden jaar efkes getwijfeld, toen er op het einde van de zomer een oproep gedaan werd voor nieuwe kindjes om de schoolbankjes te vullen.

Nu hebben we de knoop doorgehakt, en wat een verandering! Onze jongens komen zingend naar huis, opgewekt, goedgeluimd en hongerig.

Dus het ziet ernaar uit dat we dé school hebben gevonden. En in januari verhuizen we. Wat was weer de topic van mijn vorig bericht, wiewawoe stress?