Adrenaline!

Ok, sinds Big Brother en consoorten is het niet meer cool om te zeggen: ik doe het voor de kick. Parachutespringen, naakt zwemmen, paaldansen, strippen met een slang, om ter meest komkommers eten, in uwen blote jumpen, you name it… iemand heeft wel eens tijdens een realityshow op kanaal2 of VT4 gezegd dat ze het ‘voor de kick’ doen.

Ik had dus kicks afgezworen. Niet dat ik veel voor de kick deed. Af en toe eens een stuk chocolade eten. Naar de kapper gaan… daar haal ik mijn kicks tegenwoordig. Kon ik ze evengoed afschaffen.

Maar zaterdag heb ik een ware, echte, gierende adrenalinekick gekregen van de Murga. (Haaaa, de Murga. Slechts twee berichten geleden heb ik het er nog over gehad:). Waar het hart vol van is…)

Zaterdag was het dus de grote Murgaparade, een evenement waar naar Sentimento Verde al sinds februari mee bezig is geweest. Er is heel wat energie in gestoken door de dansers, muzikanten, coaches, kledingmaaksters en supporters. Wie er zaterdag bij was, heeft het dubbele aan energie teruggekregen!

Voor herhaling vatbaar? You bet!

Ze mogen het hebben

Mijn eerste werkervaringen heb ik opgedaan in de verkoop. Ik heb bij twee grote Zweedse winkelketens gewerkt, Hennes&Mauritz en IKEA. Ik heb er fijne herinneringen aan, het was hard werken, maar in een toffe sfeer. Vooral bij H&M in Brussel was het leuk. Het was in de tijd dat het personeel er nog zelf muziek kon kiezen, onzinnigheden door de microfoon kon lullen en klanten doen schrikken in de lift. We hadden een running gag die eruit bestond dat ik in een grote schuif, waarin normaal gezien kapstokken werden opgeslagen, kroop in de stockruimte. Wanneer Fred, die de stock beheerde, de schuif opentrok, sprong ik eruit als een duivel-in-een-doosje. Hij werd iedere keer lijkbleek van het schrikken. Aah, good times:)

Er waren echter twee periodes die ik niet graag zag aankomen. Kerst- en nieuw, omdat we dan verplicht een tapeke met kerstmuziek moesten opzetten. Ik kan nu nog luidop en uit het blote hoofd enkele klassiekers opdreunen.

En dan de solden he. Dat was echt de hel, vooral in de kledingwinkel. Mensen die vechten om kledingstukken, je bijna over de kassa sleuren omdat iets niet in solden is, en overvolle winkels.

Twee keer per jaar ben ik met mijn gedachten nog eens bij het winkelpersoneel, en aanstaande dinsdag, 1 juli, zal dat niet anders zijn.

Back on track

We zijn terug van vakantie. Het was heerlijk op het ile d’Oléron. Er viel maar één ding tegen: de jongens waren verschrikkelijk stout. Vooral Jon heeft het, zoals ze hier zeggen, uitgehangen.

Maar het heeft wel goed gedaan. En we zijn niet treurig dat de vakantie voorbij is, neeuh, want zaterdag is het de grote Murgaparade in de stad!

Tiny op het web

Na het herlezen van enkele logs vind ik dat het Tiny-gehalte te hoog ligt. Als ik op dit elan blijf, gaan mijn volgend bericht over wat ik op mijn boterhammen eet en hoe het op de Weight Watchers meeting was. (Voor alle duidelijkheid, ik doe niet mee aan WW)

Tijd voor rock ‘n roll. Nog niet vanavond, maar binnenkort! Na het Tiny-verhaal aan zee.

Ik voel het kriebelen

Haaa, ik heb niets dan prettige vooruitzichten in het verschiet. Vrijdag vertrekken we op vakantie naar het Ile d’Oléron, in Frankrijk. We hebben er een knus huisje gehuurd vlakbij de zee. Een weekje strandvakantie voor ons, het zal ons deugd doen.

Showtime

Zoals iedere trotse ouder leggen wij een digitaal archief aan met beeldmateriaal van de kids. Wij hebben echter een bijbedoeling met dat archief. Het is namelijk de bedoeling de jongens, en Liv, later hun foto’s voor te schotelen op het gepaste moment. Daarmee bedoel ik bij het bezoek van hun eerste lief, of wanneer hun vrienden langskomen.

Haaaaaaa, de geneugten van het ouderschap…

Dageraadplaats efkes onveilig

De Dageraadplaats in Berchem is in de zomer een van de meest gezellige pleintjes van Antwerpen. Bij mooi weer lijkt het plein wel één groot terras, er is een speeltuin en ’s avonds maken lichtjes het er heel knus.

Nu vrijdag zal het er nog gezellig zijn, misschien iets luidruchtiger dan anders. Want vrijdag zijn de ambtenaren on the loose. Na een barbeque zakken mijn collega’s, en ikzelf incognito, af naar een van de cafés op het plein.

Je moet me niet verkeerd begrijpen, het is niet vanuit snobisme ofzo dat ik dit schrijf, maar Antwerpse ambtenaren zijn toch een ras apart. Ik durf wedden dat alle stereotypische ambtenaren uit strips zoals Kiekeboe en Sus en Wis gebaseerd zijn op echte, Antwerpse ambtenaren.

Ik som wat karakteristieken op van de typische ambtenaar uit Antwerpen: luid, aanwezig, alert, licht cynisch, gevat en correct.

Antwerpse ambtenaren slagen bijvoorbeeld erin de wetten zeer rigoureus toe te passen, ah ja, want dat is zo beslist in Brussel. En daar wringt het schoentje. Beslist in Brussel! Allei gast! Oe is da naa meugelek! Dei mannen in Brussel weten oek ni hoe en wa! In hunnen ivoren toren! Ik zal het is gaan zeggen se!

Test het eens uit. Begeef je naar een federale overheidsdienst, met vestiging in Antwerpen. Begin je vraag met: ‘In Brussel heb ik dit papier gekregen, ze hebben mij gezegd dat ik dat in mijn gemeente moet laten invullen’. Snuif van de ambtenaar. Geefdishier da papier. Allei! Wa hemme ze naa weir aangevange in Brussel. Madammeke, ik zal aa helpen want da is ni just zulle. Behulpzaam zijn ze wel, en plichtsbewust.

Een pluim voor de Antwerpse ambtenaren! (Ik durf niet anders te zeggen want het zijn mijn collega’s:) )

ps: excuseer mij voor het Antwerps me hoar oep.