Arnt does it again

Arnt, onze zoon van vier, is een plantrekker. In het Antwerps heeft dat een negatieve connotatie, bij ons (Vlaams Brabant) is het een uitdrukking voor iemand die zijn eigen problemen oplost wanneer ze zich stellen. Zo heeft hij de gewoonte om ’s ochtends, wanneer iedereen nog slaapt, op te staan. Hij gaat dan naar beneden, zet de tv aan, soms schenkt hij zichzelf iets uit om te drinken… hij trekt zijn plan.

Zaterdagochtend was het nog te vroeg, ook voor hem, om al naar beneden te gaan. Hij kruipt dan soms bij ons in bed, gezellig. Ik maak dus plaats voor hem, en wil hem net toedekken wanneer ik in het halfduister plekken op zijn benen zie. Lap, kaka! Op weg naar de badkamer kan je een spoor van kinnekesdiarree volgen. Geen probleem, we hebben erger meegemaakt. Ik ruim het zonder mopperen op, maar het valt me toch op dat er precies al schoongemaakt is.

Ik sta er verder niet bij stil, en geef Arnt de rest van het weekend geen chocomelk meer. Hij is gek van chocomelk, maar verdraagt helaas geen lactose, en is geen fan van sojamelk.

Tot zondagavond is er geen veegje (kak) aan de lucht. Dan kamt Lansen, na het bad, het haar van Liv, en vindt dat er een poepgeurtje hangt. ‘Gij beeldt u dat in’, ‘Maar neen, het riekt hier naar kak zeg ik u’, ‘Allez Lansen, gij met uw kakfetish’, enfin, veel blabla, tot Lansen’s oog op het borsteltje van Liv valt. Dat vol kaka hangt! Blijkbaar had Arnt niet beter gevonden om zijn kaka op te kuisen met het haarborsteltje van zijn zus. Het is eens iets anders.