Batukae doet het weer

Zondag 1 juli treedt Batukae, de Braziliaanse percussiegroep waar Lansen bij trommelt, op in Kruibeke. Plaats van gebeuren is de Sterhoekkermis, een supergezellige échte rommelmarkt. Batukae zal er verschillende keren optreden, zowel op de rommelmarkt als in een grote tent. Wie dus eens de beentjes wil strekken op aanstekelijke Braziliaanse muziek weet waar hij moet zijn!

Ugly baby

Het zijn hoogdagen voor lelijkerds. Sinds het succes van series zoals ‘Sara’ en ‘Ugly Betty’, waarin onknappe hoofdpersonages mooi weer maken, is het in om lelijk te zijn.

Neem nu die hele Tektonik-rage. Vergis ik mij als ik denk dat het daarbij om ter lelijkst gaat? Wie Tektonik is kleedt zich om ter lelijkst met de meest vloekende schreeuwende kleuren (letterlijk). Het dansen, waar het bij Tektonik eigenlijk om gaat, is een afleidingsmanoeuvre geworden. Ha ja, bij het Tektonik dansen hou je regelmatig je handen voor je gezicht, of je draait wat met je hoofd. Dat is omdat in de Tektonik-dancings (dat bestaat zeker?) iedereen zo’n mottige kleren draagt en zo’n yukkie kapsel heeft, dat je het niet lang kan aanzien.

Nog iets. In mijn kennissenkring is er de laatste jaren een babyboom. Meestal zijn babiekes heel schone dingskes, rozig en blozend enzo, in het beste geval met een toefje pluizig haar op het perfekt rond koppeke. Maar soms zitten er toch wel gedrochten tussen. Ik raak nu misschien een taboe aan, maar allez, wie kan nu zeggen dat hij nog nooit een lelijke baby heeft gezien? En dat is wel positief aan de ugly-rage. Nu kan je gerust tegen een ouder met een lelijke baby zeggen: ‘Amai wat een lelijk kind. Maar het is wel trendy he? Allez, proficiat.’

Stephen King GB

Vlakbij is er een kleine GB, allez, Carrefour,die op zon- en feestdagen open is. Op die dagen is het er erg druk, maar tijdens de week zie je er geen kat. Er hangt dan een apocalyptisch sfeertje in de winkel, als stilte voor de storm. De muziek staat er altijd net iets luider dan je gewoon bent, en het is meestal vrij goede muziek uit de jaren negentig.

Het doet mij denken aan een scène uit een Stephen King film. Ken je dat, een Stephen King-verfilming over een dorpje waarin alles op het eerste zicht peis en vree is, maar het gevaar loert om de hoek… Dat is het gevoel dat je in dat Geebeeke bekruipt. Brrr.

Misschien heeft het te maken met het Hof ter Lo, naast de winkel. Dat cultureel centrum organiseert veel death metal, hard rock en andere rock festivals. Daardoor komt het dat je in het weekend vaak gothics, hardrockers en death metal freaks in de winkel ziet. Zij kopen er hun groentjes, blikjes cola of snoepjes. In de file aan de kassa staan ze rustig aan te schuiven achter het omaatje met de caddy.

Enfin, ik krijg er de koude rillingen van door er alleen maar aan te denken

Arnt does it again

Arnt, onze zoon van vier, is een plantrekker. In het Antwerps heeft dat een negatieve connotatie, bij ons (Vlaams Brabant) is het een uitdrukking voor iemand die zijn eigen problemen oplost wanneer ze zich stellen. Zo heeft hij de gewoonte om ’s ochtends, wanneer iedereen nog slaapt, op te staan. Hij gaat dan naar beneden, zet de tv aan, soms schenkt hij zichzelf iets uit om te drinken… hij trekt zijn plan.

Zaterdagochtend was het nog te vroeg, ook voor hem, om al naar beneden te gaan. Hij kruipt dan soms bij ons in bed, gezellig. Ik maak dus plaats voor hem, en wil hem net toedekken wanneer ik in het halfduister plekken op zijn benen zie. Lap, kaka! Op weg naar de badkamer kan je een spoor van kinnekesdiarree volgen. Geen probleem, we hebben erger meegemaakt. Ik ruim het zonder mopperen op, maar het valt me toch op dat er precies al schoongemaakt is.

Ik sta er verder niet bij stil, en geef Arnt de rest van het weekend geen chocomelk meer. Hij is gek van chocomelk, maar verdraagt helaas geen lactose, en is geen fan van sojamelk.

Tot zondagavond is er geen veegje (kak) aan de lucht. Dan kamt Lansen, na het bad, het haar van Liv, en vindt dat er een poepgeurtje hangt. ‘Gij beeldt u dat in’, ‘Maar neen, het riekt hier naar kak zeg ik u’, ‘Allez Lansen, gij met uw kakfetish’, enfin, veel blabla, tot Lansen’s oog op het borsteltje van Liv valt. Dat vol kaka hangt! Blijkbaar had Arnt niet beter gevonden om zijn kaka op te kuisen met het haarborsteltje van zijn zus. Het is eens iets anders.

Het was weeral neig

Haa, gisteren weer een woensdag gehad.

Iedere woensdagmiddag ga ik de jongens van school halen met de fietskar, en iedere keer wil dat zeggen: gezever. Het begint bij het eerste kind dat ik bij de juf ophaal, dat kijkt dan naar mij zijn grote ogen (hebben ze allebei) en zegt dan :’ Ik mag op de fietstoel hei’.

En hup, we zijn vertrokken voor een halfuurtje discussie, geroep (de kinderen tegen elkaar), meewarige blikken van andere mama’s aan de poort, en meestal eindigend met het gekrijs van de arme sukkel wiens beurt het was in de fietskar te zitten. Want dat vinden ze, om een of andere reden, niet leuk.

Onlangs reden we zo naar huis, Jon en Liv in de fietskar, Arnt in de fietsstoel. Ik voel ineens wat weerstand, het lijkt alsof mijn band plat staat. Ik kijk achterom, en zie Jon half uit de fietskar hangend, slepend met zijn voeten op de grond. Vond hij leuk. Ik wou roepen: waaaaaaaa alarm hellup gevaarlijk, maar bleef gelukkig kalm, heb hem kordaat vastgemaakt met de vijfpuntsgordel en ben vrolijk doorgereden.

Gisteren was het weer prijs, Jon had zich uit de gordel van de fietsstoel gewurmd, om iets te zien achter ons. Gelukkig zijn we veilig thuisgeraakt, maar toch ben ik op zoek naar een gummi pak voor kinderen op de fiets. Geraken we in de toekomst zeker veilig thuis.

Murga fever

Mijn lief en ik maken deel uit van de Murga Sentimento Verde. Que? Op 28 juni is er in Antwerpen dé grote Murga parade. Lolliepop speelt op zijn tamboerijntje, ik dans vrolijk mee. Woehoe! We zijn voor de eerste keer te zien op de opening van Park Spoor Noord, in Antwerpen. Komt dat zien, komt dat zien!

Een dagje BXL

Morgen ga ik naar Brussel. Ik ga er een dagje vergaderen, vlakbij het Noordstation. Wie al enkele jaren niet meer in die buurt is geweest, herkent het niet meer. De Rogiertoren is weg, de huisjes van plezier zijn ook niet meer. Ik heb de afbraak meegemaakt, doordat ik in die periode in Brussel werkte, en iedere dag de trein nam. De afbraak leverde hallucinante beelden. Zo werden sommige blokken gewoon afgebrand! Treinpendelaars liepen op enkele meters van de brandhaarden, haastig om hun trein te halen. Weeij, a Brussel c’est possible des choses comme ca. Allei pey.

Gelukkig zijn er nog vaste waarden in Brussel, zoals broodjeszaak ‘Au Suisse’, of ‘Chez Tony’. De beste broodjes, jah, van België, echt waar. Aanraders zijn hun broodjes met rosbief, en de milkshake Ovomaltine. Het interieur en het personeel is nog authentiek. Mijn grootvader, een Vilvoordenaar die zijn hele leven in Brussel heeft gewerkt, gaat er nog steeds iedere maand bij ‘dei scheile’(een medewerkster die niet euh kan recht kijken) zijn sandwich au crevettes halen.

Morgenmiddag, je mange un sandwich me platte keis. En un milkshake Ovomaltine als dessert. Klet Mariette!

Uit de oude doos

Een van de voordelen van het digitaliseren, is dat je beelden langer kan bewaren en dat ze makkelijker te verspreiden zijn. Op deze site kan je bijvoorbeeld postkaarten bekijken van je geboortedorp. Leuk.

Poging twee

Allez, mijn tweede poging om ‘dit’ te doen werken. Ik wil mijn blog onderhouden, niet alleen omdat ik het leuk vind om te schrijven, maar ook als oefening. En later, als visitekaartje. Daarover meer. (Zie, dat is al een trukje om mijzelf te verplichten hier later iets over te schrijven. Ha!) (Ha ha!)

Bij deze, poging twee, en de plechtige belofte aan mijzelf om mijn blog te onderhouden. En aan mijn eventuele lezers, de toevallige passant. (Ha ha ha!)

Zijsprongetje

Ik heb een zijsprongetje gemaakt op het www. Ik heb mij laten verleiden tot het opstellen van een facebook-profiel. Een vriendin had het mij aangeraden: ‘Je zal veel mensen terug ontmoeten, mensen waarvan je niet meer wist dat je ze ooit gekend hebt’. En omdat ik het altijd leuk vind om verhalen van vroeger op te halen, heb ik dan een profiel aangemaakt op facebook. Toegegeven, ik heb iemand teruggevonden die ik dood waande (echt!) maar die blijkbaar springlevend, goed en wel in Dubai zit. Maar voor de rest, niks nieuws. Ik ben de namen ook al lang vergeten van de mensen die ik nog eens wou terug zien. Wat wil dat zeggen?

Ondertussen is mijn profiel gedeactiveerd. Ik ergerde mij dood aan de uitnodigingen voor schaakcafés, online muziekhappenings, en aan het kijkeenswieikken-sfeertje. Vrienden, dat zijn voor mij mensen waarmee ik op café een pintje pak, of met de kids op uitstap ga. Wie tevreden is met een online chat of een virtueel potje wiezen vindt op facebook zijn gading. ‘Het is veel meer dan dat’ zullen geroutineerde internauten denken. Ok. Ik vind facebook kaka. Voila.