Min één

Het is vakantie en af en toe wil dat zeggen dat een van de kinderen uit logeren gaat. Meestal gaat het om Arnt, omdat Jon euh, niet echt logeer-materiaal is. Niet iedereen haalt graag een duivel-doet-al in huis.

Arnt is dus gaan logeren bij mijn ouders in Leuven. Vier nachten blijft hij weg. Wij draaien ondertussen rond en rond en rond als een leeuw in een kooi.

Begrijp me niet verkeerd, we vinden het leuk voor hem dat hij op vakantie kan. En het is rustiger in huis, dat is waar. Véél rustiger. Amai. Geen geruzie om een autootje, geen geroep (mamààà Jom heef mij pijn gedaan).

Geen taferelen à la: kind 2 staat met zijn benen wijd in zijn broek te plassen naast mij, terwijl ik kindje 3 patatjes aan het geven ben en kind 1 vrolijk naast de pot plast, ondertussen naar mij roepend: oei ik ben aan het mojsen.

Of niet het droge ‘tok’ als een van de jongens een auto tegen het hoofd van zijn broer slaat, gevolgd door het gekrijs van het slachtoffer. Daarop dan weer gevolgd door een charge van het slachtoffer, waarbij meestal met auto’s wordt gegooid.

Life as it is in de vooruitzichtstraat. Maar nu even niet voor vier dagen…

Allemaal goed en wel, maar het voelt toch raar aan zo met z’n vieren. Donderdag gaat Lansen hem halen. Ik kijk er al naar uit, echt!

Vrijdag zijn we weer aan het zuchten om acht uur ’s avonds: blij dat ze in hun bed liggen.

Alleen thuis….

Mijn lief is niet thuis. Hij is naar een feestje, deels voor het werk, deels om zijn zus(je) een plezier te doen. Wat dus maakt dat ik… alleen thuis ben met de kinderen.

Verleden weekend hebben we 28weekslater gezien, de film. Daarin zie je hoe een virus, een soort van hondsdolheid voor mensen, bijna alle Britten uitroeit. In het kort: iemand met de ziekte krijgt een onstilbare dorst naar bloed, krijgt rode ogen (heel griezelig) en wordt wild. In een roes begint de besmette mensen te bijten, die op hun beurt in de wilde weg beginnen te bijten en voor je het weet is de wereld naar de vaantjes!

Allemaal goed en wel, het is maar een film, maar ik weet dat ik nu gedurende maanden niet alleen naar boven durf te gaan zonder schrik. Ja ja, ik ben 32, moeder van 3 kinderen, ambtenaar, vakbondsafgevaardigde, allemaal heel ernstig en ik heb schrik van monsters. Niet alleen van monsters, ook van aliens, mensen met witte ogen (zoals in de zombiefilms), mensen met rode ogen, spoken, klopgeesten, verklede mensen (echt! clowns! wieeeee) en dan de meest normale angst: spinnen.

Dus, wanneer mijn dochtertje haar tut kwijt is, en ik naar boven moet, SPURT ik naar boven, geef het kind haar tut, en besluit dan meestal om boven te blijven, en te gaan slapen. Stom he.

Zouden er zelfhulpgroepen bestaan voor mensen die schrik hebben van monsters?

Afgebeten spits

Een eerste bericht.

Natuurlijk heb ik geen geduld, en heb ik al teveel moeten klikken dan écht écht nodig was om dit bericht te posten. Al doende leert men. Wat dat betreft ben ik een absolute ‘plantrekker’. Ik heb het geduld niet om tutorials, handboeken, educatieve cd-roms en informatieve leerrijke forums te raadplegen, maar mijn eigen geknoei kan ik ùren aanhouden.

Daardoor heb ik mij al verschillende programma’s en computertoepassingen eigen gemaakt. En neem dat maar letterlijk, want ik slaag er in om om eenvoudige toepassingen op de minst voor de hand liggende manier te gebruiken. Maar daar kom ik nog wel eens op terug.

Kom, terug naar de essentie, mijn eerste bericht is een feit. Nu nog zien of iemand het effectief leest:)