Shakirahahahaaa

De nieuwe single van Shakira al gehoord? (allez, nu is hij niet meer al te vers, heeft al een tijdje airplay achter de rug). Enfin, de eerste keer dat ik het nummer hoorde, verwachtte ik op ieder moment een jingle die het nummer zou onderbreken. Je zou dan horen ‘… en zo klinkt het na een Vicks keeltabletje’ en daarna zou je iemand mooi horen zingen. Iemand die wel kan zingen dus.

Want come on! Come on! Dat nummer is toch een grap! Een flauwe grap weliswaar, maar komaan! Waar waren ze met hun gedachten, daar in die studio in wat is het, vanwaar komt dat mens weer, Columbia? Peru?

En dan die stomme bewegingen in die clips? Ok Shakira, we weten dat je kan buikdansen, we hebben dat gehoord op het MTV-nieuws, enkele jaren geleden. Stop je darmen te kloten, en dans gewoon. Step up, step down, step touch.

En ja, die termen heb ik uit de Zumba-les. En nee, ik ben hier niet degene die fout is. Zumba is tha shit.

Non

Ze hebben gestemd, en ze hebben neen gezegd. Enfin, nee, want dat stond op het kiesformulier. In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik het op het einde, zelf niet meer wist. Is het, voor mij, nu ja of nee? Ik neig nog steeds naar nee, of eerder ja maar… Maar geen van beide uitgesproken. Boy, ben ik blij dat ik niet moest gaan stemmen.

Maar wat ik wel straf vind, is de moed van Ademloos. Ze hebben het toch maar gedaan, dat referendum afgedwongen, een volledige mediacampagne met een fractie van het budget van de BAM gerealiseerd.

De BAM is tha bomb? No way.

Analyze this

Ik kan zien welke tags het vaakst gebruikt worden naar mijn blog. Er is één tag die altijd terugkomt, bijna dagelijks. En dat is… piemelkeuring.

Ff nagekeken. Het staat niet in de Van Dale, noch in het Groene Boekje. Tiens, zou het moeilijk zijn het gepubliceerd te krijgen?

Generation A

Waa! Een langgerekte waa en een dansje in de tuin. Nee niet in mijn blote. Maar ik zou het wel kunnen want Douglas Coupland heeft weer een nieuw boek uit!

Memorie

Je kan er gif op innemen, wanneer de jongens een fototoestel in hun vizier krijgen, is het van dat. ‘Ik wil een foto maken’ en hup voor je het weet zijn er 1321321530463 foto’s geklikt. Arnt trekt voornamelijk zijn voeten en zijn speelgoed, Jon die doet maar wat.

Dat is het leuke aan digitale fotografie. Je klikt maar weg, het kan geen kwaad. En ik heb nog meer bruikbaar chantagemateriaal van de jongens. Ha!

Klop klop

En dan voor je het weet is het daar: heimwee. Naar de kinderen die na school binnenwipten. (Eerst door de brievenbus roepen: ‘Aaaareeent! Jooooooon! Mama van Aaarent en Joooon’) Naar de bakker van de overkant. En zijn plat naar niets smakend brood maar zijn vriendelijke glimlach. Naar de vriendjes van school. Naar de geur van de Kleine Wereldburger. Het gezwaai vanop de fiets ’s morgens op weg naar school/werk. Naar het werk, zo bijna om de hoek. Vriendjes en vriendinnekes die vlakbij wonen. Je kan ze bijna ruiken.

En dan kijk ik hier naar buiten, en ik zie tot in ‘de Walen’. En de kinderen liggen met een roze blos op hun wangen in bed. Lekker buitengespeeld en noten ‘geplukt’. We eten pompoensoep, gemaakt van pompoenen die we bij de boer aan de overkant halen. Het is bijna herfst, en ik kan de seizoenen zien. Die komen en gaan, zoals heimwee.

Oh, dit kan zo in een boekske van de Gezinsbond, niet waar?

Tight

Zitten we op een terras, komt er een meisje langs, met hele mooie pumps, zegt ie ‘Dat zou nog mogen van mij, gaat nog’. Ik:’Oes?’ Hij:’Wel, voor mij is die niet te dik. Voor die en die, en goh, zeker voor die, zou die te dik zijn’. Ter info, het meisje had een geschatte maat 42. Voor mij niet dik. Niet eens mollig. Gewoon. Die lust ook boterhammen met Nutella. Niets meer.

Maar daarmee is het dus gezegd, ze duiken weer op, of ze durven hun mening weer te zeggen, de mannen die de juiste maten van de vrouw bepalen. Het zal weer in of hip zijn zeker, ik moet er de Flair eens op naslagen. Mij goed, ik lig er niet van wakker. Want dat wil zeggen dat ik dus ook terug mijn mening over mannen kan ventileren.

Dan vind ik het dat nu wel eens gedaan moet zijn met die onnozelaars op die fietsen. Wat is dat toch met dat fietsen? Ik vind er niets aan! Wielertoeristen zijn lelijk gekleed in veel te strakke pakjes waar je the goods ongeneerd in ziet spannen. Weten ze dan niet dat dat niet goed is voor het nageslacht? Dat het alle goesting om wat dan ook te doen ontneemt? (ik spreek zelfs niet tegen een wielertoerist in volle outfit, dat knellende pak sluit overal bloed af, dus ook in de hersenen,  neem ik aan) Dan gedragen ze zich nog arrogant op de weg, snijden de pas af, stroppen verkeer op, om dan nog maar te zwijgen van die hoogst irritante volgwagens met foute muziek. Dana Winner! Kristoff!

En dan, het is een taboe, maar wat met die kaalheid en dat angstvallig verstoppen ervan met een eenzame lok haar? Er zou een wet moeten komen, bij zoveel procent haarverlies, moet je alles afscheren. Geen excuses. Geen schaamhaar als vervanghaar. Geen pruiken. Gewoon, rats, alles eraf.

Overal, liefst. Danku.

Mooi, het leven is mooi

Allez hup. Het weer is mooi. Dus betert mijn humeur. Jiehaw.

Thema: hoera!

Ik heb mijn rijbewijs behaald. Mijn eerste proef, en meteen prijs. Ik ben blij. Denk ik. Om eerlijk te zijn heb ik de proef, letterlijk, tussen de soep en de patatten afgelegd.

Andere mensen geven een feestje, ik zeg, oef, en nu, next!

Komkommer en kwel-tijd

Whoe, mijn blog, de laatste weken heb ik de gedachte eraan volledig geblokkeerd. Ik heb al effe niets meer neergepend! Wiiiiiie. Niet dat ik geen inspiratie had, integendeel. Maar wat ik ook zou neergeschreven hebben, het zou een hoog grrrrrrrikergermij-gehalte hebben.

En wanneer ik dan later de post opnieuw zou lezen, zou ik mij opnieuw ergeren, je kent dat. Maar ja, ik vind nu niet dat ik zomaar drie weken stilte kan laten voorbijgaan zonder mee te geven waarover een gelukkig mens drie weken lang kan kniezen.

Dus hier zijn, in willekeurige volgorde, en samengevat, mijn tandenknarsers: schoolkeuze kids / carrièrekeuze nà september / de vraag : gaan we nog op vakantie / de kwestie : wat is de definitie van ‘ver rijden’ / mensen die onnozele berichten posten op facebook genre ‘amour pour toujour’ aan iemand die niet kan lezen / blonde chauffeurs in veel te kleine mini’s op veel te hoge hakken die de babyplaats inpalmen aan de delhaize (euh, tenzij er ne kleine in die Louis Vuitton zit moogt ge hier niet parkeren) / de overdaad aan bomma’s en bompa’s met kleinkinderen in het park, come on, waar zit iedereen? / de politie die niet gelooft dat Otis niet mishandeld wordt (hij is mager omdat hij veel overgeeft en hij stinkt omdat hij zojuist, als in daarnet, in kak heeft gerold, geloof mij maar) / de kinderen die onder het motto ‘mama heeft niets te doen’ de keuken volledig blank zetten (vier dagen geleden en het is nog niet droog) / slechte donuts in museumcafés / de examinator die mijn praktisch examen niet wou afnemen omdat de instructeur twee minuten te laat was en die mij toch heeft laten betalen voor het examen / vliegen / wespen / de soldenperiode / ik heb geen zin om te koken / examinators met een te klein pietje / papierwerk.

Dat is zo in het kort wat mij heeft beziggehouden. Ik zal er maar een eind aan breien. Cut.

Morgen mooi weer. Hoop ik.