er woont ne vogel op uw dak

Zegt Jon: ‘Zeg mama. Je weet toch wie er op je dak zit’. Ik : ‘Nee.’ Jon: ‘Het is een vogel en hij doet zo trip trip op het dak van je auto en hij heeft er een nest. Misschien liggen er eitjes, ik weet het niet.’ Ik: ‘Hoe ziet die vogel er dan uit?’ Jon: ‘Weet ik niet. Ik heb hem nog niet gezien.’

De opvolging is verzekerd.

Mal de coeur

Brussèl. Ik herontdek de stad en ik schrik. In de jaren dat we in Antwerpen woonden, heb ik er af en toe gewerkt, maar nu was het alweer zes jaar geleden dat ik er nog regelmatig kwam. En tot mijn grote grote spijt moet ik vaststellen dat wat je leest in de gazettekes waar is. De stad verloedert. De ziel gaat eruit.

In de lange gang tussen het Centraal Station en het metrostation zitten elke dag tientallen bedelaars: de anciens, en wat hartverscheurend is, jonge moeders met kleine kinderen. Regelmatig spuwt de metro honderden pendelaars, die met blik op oneindig door de gang razen, soms de bedelaars haast omverlopend.

Wat een verschil met de hippe café’s,  waar de frisse jongens en meisjes ‘opgaan’ in de authentieke sfeer van Brussel, en de stad beschouwen als hun stad. Mijn stad schone stad?

maandag

… 18 januari heb ik twee examens. Moet ik meer zeggen?

the law is the law is the law

Ik heb doorgaans geen moeite met de wet, verkeersregels, ik ben niet van het type dat ze aan mijn laars lapt omdat ze regels zijn. Ik heb alleen soms moeite ze te onthouden.

Zo vergeet ik altijd welke rijrichting ik een rond punt moet oprijden, zeker wanneer er een standbeeld in het midden van dat punt staat. Om één of andere reden begin ik dan hevig te twijfelen: links of rechts?

En wanneer ik dan mijn muziek iets te luid heb opstaan in de wagen is het helemaal foutu. Dan denk ik niet na, en woef, zwier, dat rond punt op, tot ik aan de afslag merk, WIEEEEEE ik ben hier fout gereden.

Naar het schijnt helpt omega 3 om je beter te concentreren. Vooruit dan maar. Surrender to the omega 3, visolie en gingkothee.

Stop the denial

Ik heb twee maanden ontkend dat ik blog. Nu is het genoeg. Mag mij niet meer verstoppen. Ik ben terug. Mijn naam is Zoé en ik ben een blogger. Dag iedereen.

Shakirahahahaaa

De nieuwe single van Shakira al gehoord? (allez, nu is hij niet meer al te vers, heeft al een tijdje airplay achter de rug). Enfin, de eerste keer dat ik het nummer hoorde, verwachtte ik op ieder moment een jingle die het nummer zou onderbreken. Je zou dan horen ‘… en zo klinkt het na een Vicks keeltabletje’ en daarna zou je iemand mooi horen zingen. Iemand die wel kan zingen dus.

Want come on! Come on! Dat nummer is toch een grap! Een flauwe grap weliswaar, maar komaan! Waar waren ze met hun gedachten, daar in die studio in wat is het, vanwaar komt dat mens weer, Columbia? Peru?

En dan die stomme bewegingen in die clips? Ok Shakira, we weten dat je kan buikdansen, we hebben dat gehoord op het MTV-nieuws, enkele jaren geleden. Stop je darmen te kloten, en dans gewoon. Step up, step down, step touch.

En ja, die termen heb ik uit de Zumba-les. En nee, ik ben hier niet degene die fout is. Zumba is tha shit.

Non

Ze hebben gestemd, en ze hebben neen gezegd. Enfin, nee, want dat stond op het kiesformulier. In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik het op het einde, zelf niet meer wist. Is het, voor mij, nu ja of nee? Ik neig nog steeds naar nee, of eerder ja maar… Maar geen van beide uitgesproken. Boy, ben ik blij dat ik niet moest gaan stemmen.

Maar wat ik wel straf vind, is de moed van Ademloos. Ze hebben het toch maar gedaan, dat referendum afgedwongen, een volledige mediacampagne met een fractie van het budget van de BAM gerealiseerd.

De BAM is tha bomb? No way.

Analyze this

Ik kan zien welke tags het vaakst gebruikt worden naar mijn blog. Er is één tag die altijd terugkomt, bijna dagelijks. En dat is… piemelkeuring.

Ff nagekeken. Het staat niet in de Van Dale, noch in het Groene Boekje. Tiens, zou het moeilijk zijn het gepubliceerd te krijgen?

Generation A

Waa! Een langgerekte waa en een dansje in de tuin. Nee niet in mijn blote. Maar ik zou het wel kunnen want Douglas Coupland heeft weer een nieuw boek uit!

Memorie

Je kan er gif op innemen, wanneer de jongens een fototoestel in hun vizier krijgen, is het van dat. ‘Ik wil een foto maken’ en hup voor je het weet zijn er 1321321530463 foto’s geklikt. Arnt trekt voornamelijk zijn voeten en zijn speelgoed, Jon die doet maar wat.

Dat is het leuke aan digitale fotografie. Je klikt maar weg, het kan geen kwaad. En ik heb nog meer bruikbaar chantagemateriaal van de jongens. Ha!